[ سر آغاز ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم سپاس و ستايش ذو الجلال و الإكرام را كه آدم را يگانه نگارخانه حسن صورت خود آفريده است ، و قرآن دل‌آرا را جلاى جان و روان وى نهاده است . درود و نيايش بر فرستادگانش بويژه بر ختم آنان محمّد مصطفى و دودمانش كه از جمال نفس مكتفى خود ، سرخيل خوبانند ؛ و از كمال عقل مستفاد خود ، قافله سالار آدميان و انسان العين عين انسانند ؛ و هم بر همه كسانى كه همراه و پيرو آنانند . و بعد همى گويد بنده اميدوار به خداى متعالى حسن حسن‌زاده آملى كه اين دفتر معانى به نام « گنجينه گوهر روان » آكنده از برهان تجرّد گوهر روان است كه به ساليانى دراز در اثناى تدريس معارف از نوشته‌هاى پيشينيان يافته‌ايم ، و در آن به رشته نظم و نضد خاص گرد آورده‌ايم ، و بسى غرر و درر و غوالى لآلى بر آن افزوده‌ايم ، و بر يك مقدمه و چهار فصل و يك خاتمه ، خاتمه داده‌ايم ، و بر جمعى از نفوس شيّقه و شيفته به كمال در آمل مازندران كه از دوستان صاحبدل و فاضل اين راجى به رحمت بارى تعالىاند تدريس و القاء و املاء كرده‌ايم . و اينك بدين اميد كه دانش‌پژوه فرزانه را چراغى فراراه نيكبختى و رستگارى باشد ، و نگارنده را أثرى بايسته و شايسته و پايدار به يادگار ، خويشتن را نيك